วันนี้ก็ไปนั่งเรียนตามปกติทุกอย่าง..ก็เหมือนเดิม เพื่อน ๆ ทุกคนยังเหมือนเดิม

ที่ขาดหายไปก็แค่ความรู้สึกของเราก็แค่นั้นเอง..

 

วันนี้ตอนคาบงานธุรกิจ โดนไล่ลงจากห้องยกห้อง !

เหตุผลที่ว่า.."คุยกันดังมาก ๆ จนอาจารย์รำคาญ"

แล้วเราก็ย้ายก้นจากห้องเรียนพัดลม(ที่อยากให้ติดแอร์)ไปนั่งกันในสนามบาส

 

เพื่อน ๆ ส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้เวลาที่อาจารย์ลงโทษให้เป็นปรโยชน์

เช่น เล่นวอลเล่ย์บอล ลงชิงบอล หรือวิ่งไล่จับ เป็นการออกกำลังกายไปในตัว

บางส่วนก็มานั่งฟังเพลง ถ่ายรูป หรืออื่น ๆ

 

แต่สำหรับฉัน..ฉันเลือกที่จะนั่งพับกระดาษไปเรื่อย ๆ และไม่สนใจต่อสิ่งไหน

ไม่ว่าวอลเล่ย์บอลกำลังจะสนุกหรือกำลังจะถ่ายรูปขึ้นก็ตามที..

เพราะเหตุผลเดียวคือ..

 

ฉันไม่อยากเล่น !

ฉันไม่อยากเล่น !!

ฉันไม่อยากเล่น !!

ฉันไม่อยากเล่น !!!

 

ได้ยินไหม ! ว่าตอนนี้ฉันต้องการอยู่คนเดียว สงบจิตใจของฉัน

ไม่อยากเล่น !